كرديم ، و وى را « 1 » موضع « 2 » امان كرديم ؛ وَ اتَّخِذُوا مِنْ مَقامِ إِبْراهِيمَ مُصَلًّى و بگيريت از مقام ابراهيم باوفا ، جاى نماز و دعا . وَ عَهِدْنا إِلى إِبْراهِيمَ وَ إِسْماعِيلَ و فرموديم ابراهيم خليل را ، و فرزند وى اسماعيل را ؛ أَنْ طَهِّرا بَيْتِيَ لِلطَّائِفِينَ وَ الْعاكِفِينَ وَ الرُّكَّعِ السُّجُودِ كه پاك داريت خانه مرا ، از بهر اهل طواف را ، و اصحاب اعتكاف را ، و ركوع و سجودآرندگان را ، يعنى نمازگزارندگان را . « 3 » ( 125 ) وَ إِذْ قالَ إِبْراهِيمُ رَبِّ اجْعَلْ هذا بَلَداً آمِناً و ياد كنيت چون گفت ابراهيم اى پروردگار من اين جاى را شهر با امان گردان ، وَ ارْزُقْ أَهْلَهُ مِنَ الثَّمَراتِ و روزى كن اهل وى را « 8 » ميوه‌هاى « 4 » فراوان ؛ مَنْ آمَنَ مِنْهُمْ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ آنكس‌ها كه گرونده‌اند به خداى تعالى و به روز قيامت ، قالَ وَ مَنْ كَفَرَ گفت و ميوه‌ها دهم نيز آن را كه بود از اهل كفر و نكرت . فَأُمَتِّعُهُ قَلِيلًا ثُمَّ أَضْطَرُّهُ إِلى عَذابِ النَّارِ وَ بِئْسَ الْمَصِيرُ برخوردارى دهم‌شان اندكى به دنيا ، و باز به عذاب دوزخ برم‌شان و آن بد جاى بازگشت است‌شان « 5 » به عقبى . ( 126 ) وَ إِذْ يَرْفَعُ إِبْراهِيمُ الْقَواعِدَ مِنَ الْبَيْتِ وَ إِسْماعِيلُ و ياد كنيت چون برآورد كدوادهاى خانهء كعبه را ابراهيم خليل ، و فرزند وى اسماعيل ؛ رَبَّنا تَقَبَّلْ مِنَّا و مىگفتند اى پروردگار ما ، بپذير از ما كردار ما ، إِنَّكَ أَنْتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ چه تويى تو شنوندهء « 6 » گفتار ما ، و دانندهء اسرار ما . ( 127 ) رَبَّنا وَ اجْعَلْنا مُسْلِمَيْنِ لَكَ اى پروردگار ما ، ماهر دو را هماره بر اسلام دار ، و هميشه با تسليم و استسلام دار ، وَ مِنْ ذُرِّيَّتِنا أُمَّةً مُسْلِمَةً لَكَ و فرزندان مرا [ نيز ] برين « 7 » صفت

--> ( 1 ) - ن : و ورا . ( 2 ) - ن و ت : مواضع . ( 3 ) - اصل : نمازگزارندگان را . ( 4 ) - ن و ت : از ميوه‌هاى . ( 5 ) - ن و ت : « شان » ندارد . ( 6 ) - ن : چه توى شنوندهء . . . ( 7 ) - ن : به اين . ( 8 ) - ن : و ورا .